Wim Gabriels

een blog over om het even wat

Reis door Schotland

ReisrouteDe laatste weken viel er op deze blog geen activiteit meer te bespeuren. U hoefde zich echter niet ongerust te maken. We hebben onszelf namelijk getrakteerd op een reisje naar het land van doedelzakken, haggis, Rob Roy, whisky en Mic Mac Jampudding!

In deze bijdrage laten we jullie meegenieten van onze reis, in de hoop jullie te verleiden om dit prachtige land ook eens te bezoeken!

 

 

Dag 1: Glasgow

George SquareOnze reis begint en eindigt in Glasgow, met ongeveer 580 000 inwoners de grootste stad van Schotland, groter dan hoofdstad Edinburgh. Onderweg naar onze Bed & Breakfast rijden we voorbij Tennents Caledonian breweries. De taxichauffeur weet ons te vertellen dat hier Stella Artois wordt gebrouwen voor de lokale markt… maar wij zijn toch eerder toe aan een kop koffie!

Glasgow CathedralEenmaal uitgepakt verkennen we het centrum van de stad. Glasgow blijkt vooral een hippe winkelstad te zijn maar heeft toch heel wat bezienswaardigheden in petto. We rusten even uit op het gezellige George Square, waar de City Chambers (foto) te zien zijn alsook een standbeeld van sir Walter Scott, gedragen door een enorme zuil. We wandelen verder naar de erg goed bewaard gebleven dertiende-eeuwse kathedraal met een fraai interieur (foto), die omgeven wordt door Glasgow Necropolis, een sfeervol, heuvelachtig kerkhof, met fraaie oude grafmonumenten tussen het groen. Naderhand eten we een voortreffelijk maal in The Red Onion in West Campbell Street.

 

Dag 2: Glasgow – Drymen

West Highland Way dag 1-1De volgende zeven dagen van onze reis stappen we de West Highland Way, een 152 kilometer lange wandelroute van Milngavie (spreek uit: “Milgaai”, of zoiets), even ten noorden van Glasgow, tot aan Fort William. De route voert dwars door de westelijke highlands, door adembenemende, Tolkieniaanse landschappen. Onze bagage hoeven we gelukkig niet zelf te dragen: elke avond worden de rugzakken netjes op de volgende stopplaats afgeleverd door Travel-Lite. Om te stappen hoeven we dus enkel het hoogst noodzakelijke mee te nemen.

West Highland Way dag 1-2We nemen de trein naar Milngavie, een klein stadje zo’n 10 kilometer ten noorden van Glasgow waar de eigenlijke tocht begint. De eerste etappe is met een lengte van 16 kilometer en nog niet al te veel hellingen een ideale opwarmer. Het weer is net als gisteren ideaal voor een stevige wandeling: licht bewolkt en aangenaam qua temperatuur. We genieten met volle teugen en tegen onze verwachtingen in arriveren we om 14u al op de camping van Drymen, onze eerste stopplaats. Nog zeeën van tijd dus om ons tentje op te slaan, lekker te koken, te eten en te drinken!

 

Dag 3: Drymen – Balmaha

West Highland Way dag 2 - Conic HillDankzij de probleemloze etappe van gisteren vatten we onze tweede tocht met zelfvertrouwen aan. Het reisdoel van de dag ligt dit keer 21 kilometer verder, in Balmaha. We doorkruisen Garadhban Forest, dat voornamelijk bestaat uit uitheems naaldwoud, maar waar het beheer erop gericht is om dit geleidelijk aan weer in loofwoud om te zetten, om de diversiteit van fauna en flora maximale kansen te geven. Eens we het woud verlaten hebben beginnen we aan de eerste echte klim van de West Highland Way: het pad gaat geleidelijk omhoog tot bijna op de top van Conic Hill. Op het hoogste punt van de klim eten we onze boterhammetjes op, genietend van het panorama. We maken een wijde bocht rond de top en dalen vervolgens weer af, richting Balmaha.

West Highland Way dag 2 - Loch Lomond’s Namiddags arriveren we op Cashel Campsite, onze tweede stopplaats, aan de oever van Loch Lomond, in oppervlakte het grootste meer van Schotland. En daar maken we voor het eerst kennis met de gevreesde midges! Nee, niet de welbekende steekmug Culex pipiens die uw en onze slaapkamer ’s zomers teistert. Het gaat hier om Culicoides impunctatus, een soort die behoort tot de familie van de knutten (Ceratopogonidae). Ze zijn niet groter dan een fruitvliegje, en ze zijn vooral met héél erg veel. De oplossing? Binnen blijven, ofwel blijven stappen en enkel halt houden op winderige plaatsen! Want de beestjes houden niet van tocht. Maar blijf je even staan op een windstille plek, dan zit elk stukje beschikbare huid binnen de kortste keren vol met deze kleine schurken. Maar nu zitten we in de tent en kunnen ze ons niet deren! Slaapwel!

 

Dag 4: Balmaha – Inverarnan

West Highland Way dag 3 - trapjeDe kaart vertelt ons dat we vandaag een route van 28 kilometer voor de boeg hebben. Die heeft Beinglas Farm Campsite in Inverarnan als einddoel. De weg kronkelt verder noordwaarts, met aan onze linkerzijde Loch Lomond nooit ver uit de buurt. Beklimmingen en afdalingen wisselen zich in snel tempo af. We wandelen ook langs Rob Roy’s cave, een kleine spelonk bij het meer waar de beroemde Rob Roy MacGregor zich een tijdlang verscholen zou hebben. Na 18 kilometer bereiken we Inversnaid, een klein plaatsje bij het meer waar we op krachten kunnen komen met een koffie en een muffin.

West Highland Way dag 3 - schaapjesWe zetten onze tocht verder door het steeds mooier wordende landschap. Uren wandelen we verder, zonder een levende ziel te ontmoeten, behalve dan de zich rijkelijk aan ons presenterende fauna en flora. We laten ons de natuurschatten welgevallen en nemen rustig de tijd om alles in ons op te nemen. Uiteindelijk arriveren we op de camping. Terwijl de camping in Balmaha gedomineerd werd door caravans, staan hier vooral tentjes van stappers. Het valt ons hier op dat heel wat mensen nogal moeizaam rondstappen of zelfs hinken… de kilometers lijken stilaan hun tol te eisen! De vele schapen die op de camping rondlopen schijnt het allemaal niet te deren.

 

Dag 5: Inverarnan – Tyndrum

West Highland Way dag 4 - kerkhofVandaag stappen we naar Tyndrum, een tocht van ongeveer 19 kilometer. Kronkelende paadjes leiden ons steeds dieper in de Highlands en de landschappen worden steeds indrukwekkender. Grote kudden schapen grazen rustig in de schaduw van Crianlarich Hills. Temidden van de groene heuvels zien we de ruïnes van de dertiende-eeuwse Saint Fillan’s Priory en het naburige kerkhof, en even later het veld waar in 1306 de slag bij Dalry plaatsvond.

West Highland Way dag 4 - Cordulegaster boltoniiNet als gisteren worden we onderweg volop verwend met natuurpracht. Zo merken we bijvoorbeeld een uit de kluiten gewassen exemplaar van de gewone bronlibel (Cordulegaster boltonii) op. Met een vleugelspanwijdte van ongeveer 10 centimeter is dit een van de grootste libellensoorten die in Groot-Brittannië voorkomen. Niet echt een gewillig model, maar na enkele pogingen slaagt Annelien er toch in om het beestje op de gevoelige plaat vast te leggen, tot grote tevredenheid van Wim! In de late namiddag arriveren we in Tyndrum. We zitten nu iets voorbij de helft van de West Highland Way.

 

Dag 6: Tyndrum – Kingshouse

West Highland Way dag 5 - koeNa een regenachtige nacht én ochtend maken we ons klaar voor de langste etappe van allemaal, 32 kilometer. De hemel is volledig bedekt door een dik pakket wolken, die de hoogste toppen aan het zicht onttrekken. Onderweg zien we regelmatig kuddes Schotse hooglandkoeien. Na een tiental kilometer bereiken we het kleine dorpje Bridge Of Orchy, waar we even halt houden om te rusten. Nog enkele kilometers verderop, in Inveroran, ontmoeten we drie medewandelaars, waaronder een vriendelijk koppel uit Friesland, die ons op koffie trakteren. De Friezen blijven in Inveroran logeren. De derde, Jim, een sympathieke Schot wiens reisgezel heeft moeten opgeven, vergezelt ons verder richting Kingshouse. Het begint algauw weer te regenen en de tocht vergt aardig wat van onze krachten. Gelukkig weet Jim voor afleiding te zorgen door ons onderweg te onderhouden met zijn kennis over de Schotse keuken!

West Highland Way dag 5 - bosKingshouse is geen plaatsnaam, maar de naam van een hotel dat op de weg ligt. Het dichtsbijzijnde stadje is Glencoe, bekend vanwege The Massacre of Glencoe, waarbij 38 leden van de McDonald-clan werden gedood door de Campbell-clan in 1692. Maar Glencoe ligt niet op de weg, de bagage ligt op ons te wachten in Kingshouse hotel.  Annelien merkt bij het hotel vier wilde herten op! Wandelaars die niet in het hotel logeren kunnen hun tentje opzetten in de buurt. Wildkamperen is trouwens toegestaan in Schotland zolang je je maar houdt aan de Scottish Outdoor Access Code. Het ontbreken van faciliteiten is geen probleem, we gaan ’s avonds gewoon iets drinken in de bar van het hotel. Daar raken we aan de praat met Ron, een Canadees die lang in Nederland gewoond heeft en in het hotel werkt als kok. Hij weet echter ook wel iets over België en er ontvouwt zich een lang gesprek over Herman Brusselmans, Raymond Van Het Groenewoud en Louis Paul Boon. Voordat we onze tent weer opzoeken, zingen we samen “ik heb getwijfeld over België…”!

 

Dag 7: Kingshouse – Kinlochleven

West Highland Way dag 6 - The Devil's Staircase van bovenuit gezienNa de zware tocht van gisteren, staat vandaag de kortste etappe van de zeven op het programma. Een tocht van 14 kilometer moet ons naar het dorpje Kinlochleven leiden. Piece of cake, had Ron ons verzekerd! Maar zo simpel is het nu ook weer niet, want die 14 kilometer omvat wel The Devil’s Staircase, een erg steile klim naar een hoogte van 525 meter. Die klim wordt gevolgd door een bijna net zo steile afdaling, die onze voeten zo mogelijk nog meer op de proef stelt.

West Highland Way dag 6 - KinlochlevenIn de vroege namiddag arriveren we in Kinlochleven, waar we ons tentje opslaan op de MacDonald-camping, nee, geen filiaal van de hamburgerketen! We nemen rustig de tijd om Kinlochleven te verkennen, geld af te halen en de nodige inkopen te doen. We besluiten de dag met een stevig maal en bijbehorende drank in de gezellige kroeg The Tailrace’s Inn.

 

Dag 8: Kinlochleven – Fort William

West Highland Way dag 7Na een regenachtige nacht kramen we de tent op om te beginnen aan de laatste etappe van de West Highland Way: naar Fort William! Na een tijdje door het bewolkte berglandschap gewandeld te hebben, komen we aan een dicht begroeid woud. Eens we dat doorkruist hebben, zien we in de verte Fort William al liggen. Een gestage afdaling naar ons einddoel kan beginnen. Bijna beneden halen we Jim opnieuw in, en samen leggen we de finale kilometers af tot aan het centrum van Fort William, waar een groot bord het einde van de West Highland Way markeert. We hebben het gehaald! We treffen er nog meer wandelaars, die eveneens zeven dagen eerder aan de tocht waren begonnen, en die we onderweg ook meermaals ontmoet hadden. We drinken gezellig samen koffie terwijl we op de bagage wachten. Achteraf biedt Gordon, die Jim met de auto komt oppikken, ons spontaan een lift naar ons hotel aan. Vergeet alles wat je over de Schotten gehoord hebt, de Schotse vriendelijkheid en gastvrijheid zijn een constante tijdens onze reis!

West Highland Way dag 7 - eindeFort William is een klein en gezellig stadje aan de voet van de Ben Nevis, met zijn 1344 meter de hoogste berg van het Britse eiland. De top krijgen we vanuit de stad echter niet te zien, want die is de ganse dag in nevelen gehuld. Fort William ligt aan de zuidwestelijke kant van de Great Glen, een langgerekte vallei op een geologisch breuklijn die Schotland van noordoost naar zuidwest zowat in tweeën snijdt. Dit dal omvat een reeks langgerekte meren, waarvan het 37 kilometer lange Loch Ness er één is. Maar dat is voor morgen, eerst brengen we de nacht door op hotel om onze ledematen wat welverdiende rust te gunnen!

 

Dag 9: Fort William – Drumnadrochit

Loch NessWe beginnen de dag met een onvervalst Scottish breakfast. Naast de etenswaren die je op elk doorsnee ontbijtbuffet ziet zoals vruchtensap, koffie en brood, is er ook keuze uit onder meer spiegelei, bonen in tomatensaus, schijfjes black pudding (een soort van bloedworst) en tattie scones (een soort van aardappelbrood). De Schotten houden duidelijk van een energierijk begin van de dag! Vandaag zullen we nochtans wat minder energie verbruiken, want de volgende etappes van de reis zullen we met treinen, bussen en ferry’s overbruggen. Vandaag nemen we de bus naar Drumnadrochit, aan de noordelijke oever van Loch Ness. De rest van onze reis zullen we trouwens vergezeld worden door Gordon, onze vertederende Schotse hooglandkoe die we in Fort William geadopteerd hebben!

Urquhart CastleNa een hobbelige rit door de Great Glen gaan we met onze bagage naar een B&B. De uitbaters blijken uitgeweken Nederlanders te zijn, die ons hartelijk verwelkomen. In Drumnadrochit zijn twee tentoonstellingen rond Loch Ness. We bezoeken de recentste, de Loch Ness 2000 exhibition. Uiteraard houdt er zich geen reuzenreptiel schuil in het meer, en de tentoonstelling laat die vraag dan ook wijselijk onbeantwoord. Maar met Nessie als rode draad krijgen we wel een bondig en onderhoudend overzicht van de geologische voorgeschiedenis en de ecologie van Loch Ness, en het boeiende onderzoek dat er al in het meer is uitgevoerd naar aanleiding van het vermeende monster. Van bij het tentoonstellingscentrum stappen we terug naar de oevers van Loch Ness, waar de ruïnes van het beroemde Urquhart Castle staan. De opgedane indrukken verwerken we bij een lekker maal in The Fiddler’s, een uitstekend restaurant in het dorp. Vooral de cake gedrenkt in whiskysaus is magistraal! Om de dag te besluiten kijken we in onze B&B naar het voetbal, samen met twee Nederlandse motards, die er eveneens logeren. We bladeren er ook nog eens nostalgisch door de albums Highland games en The Loch Ness mystery van niemand minder dan Spike and Suzy!

 

Dag 10: Drumnadrochit – Inverness

Inverness CastleWe stappen op de bus van Drumnadrochit naar Inverness, een stad aan de Noordzee-zijde van de Great Glen. Met zijn 50 000 inwoners wordt Inverness ook wel de hoofdstad van de Highlands genoemd. We zetten ons tentje op in de camping van Bught Park, en de faciliteiten zijn er gelukkig beter dan de naam zou kunnen doen vermoeden! We wandelen van het park richting stadscentrum door een charmant parkje dat is aangelegd op een aantal eilandjes op de rivier de Ness, die met elkaar zijn verbonden door een reeks bruggetjes. Verder langs de oevers van de Ness zien we bij een kerkje een groot aantal mensen staan, allemaal netjes opgekleed. Waarschijnlijk staat er een trouwfeest op het programma. De mannen dragen allemaal een kilt, de traditionele Schotse klederdracht. Deze wordt nog steeds met fierheid gedragen bij plechtige gelegenheden.

Inverness Cathedral bij de rivier de NessVerderop bereiken we tenslotte Inverness Castle, dat over de stad uitkijkt. Dit 19de-eeuwse kasteel van rode zandsteen is thans een gerechtshof. In het centrum zien we onder meer ook de eveneens 19de-eeuwse kathedraal en de Victorian Market. Eten doen we in muziekcafé The Room. Hier proeft Wim voor het eerst haggis, het bekende Schotse gerecht op basis van gehakte schaapsingewanden en havermout. Lang niet slecht, al doet Wim het gerecht oneer aan door er geen whisky maar Guinness bij te drinken!

 

Dag 11: Inverness – Thurso

Thurso - speeltuintje bij de kustVandaag staat een lange treinrit op het programma. We reizen van Inverness naar Thurso, op het meest noordelijke deel van het Schotse vasteland. Het is een mistige en ook regenachtige dag. De trein volgt een kronkelend parcours langs verschillende stations, eerst terug een stukje het binnenland in en later langs de oostkust, waar woeste golven tegen de rotsen slaan. Schapen zien we opnieuw in overvloed. Vanaf Helmsdale gaat het weer meer richting binnenland. Wat verder zien we enkele herten, deze keer weliswaar in gevangenschap. Maar nu lukt het ons toch om er een foto van te nemen.

Thurso - scheepswrakkenNa enkele uren bereiken we Thurso, een klein kuststadje waar niet veel te beleven valt. Van hieruit zullen we de ferry naar de Orkney-eilanden nemen, maar die vertrekt pas morgenmiddag. Het regent en waait hevig. Omwille van het slechte weer besluiten we niet te kamperen en een B&B te zoeken. Nadat we onze bagage hebben afgezet, trekken we nog even naar de kust om regen, wind en zee in alle hevigheid tekeer te zien gaan. Helemaal uitgewaaid zoeken we een restaurant voor een stevige maaltijd en daarna keren we terug naar onze B&B. Daar nestelen we ons gezellig in de zetel met warme chocolademelk en… voetbal op de televisie!

 

Dag 12: Thurso – Stromness

The Old Man of HoyWe stappen met onze bagage van Thurso naar het nabijgelegen Scrabster, waar de ferry-terminal zich bevindt. De overtocht duurt ongeveer anderhalf uur en brengt ons naar Stromness, op het grootste eiland van de Orkneys, dat simpelweg Mainland genoemd wordt. Onderweg verandert de hemel langzaam maar zeker van bewolkt in blauw. En tijdje later zal dat weer veranderen en in de loop van de dag nog een aantal keren. Juist, we kunnen hier zonder overdrijven het woord wisselvallig gebruiken! Vooraleer we Mainland bereiken, varen we eerst rond het eiland Hoy, met zijn steile kliffen. Van op de boot hebben we een mooi zicht op de 137 meter hoge Old Man of Hoy, een massieve vrijstaande rots van rode zandsteen, het resultaat van het grillige spel van erosie waaraan de oevers van Hoy blootgesteld zijn.

MainlandAangekomen in Stromness zetten we ons tentje recht op de plaatselijke camping, tegen de kust van Mainland. Het is de enige camping waar we tijdens onze reis niet één maar twee keer zullen overnachten. We doen inkopen in het gezellige stadje en koken ons avondeten op de camping. Het avondeten gaat voor Wim vergezeld van een Skull Splitter, een lokaal gebrouwen bier, dat genoemd is naar Thorfinn Einarsson, viking-graaf van Orkney in de tiende eeuw, bijgenaamd Hausakljuv (wat zoveel betekent als Skull Splitter). Het is een smakelijk, donker bier, en met zijn alcoholpercentage van 8,5 tamelijk zwaar, zeker naar Britse maatstaven. Later op de avond maken we een fikse wandeling langs de kust, genietend van het landschap.

 

Dag 13: Stromness

Skara BraeDe Orkney-eilanden liggen bezaaid met archeologische schatten uit het stenen tijdperk. We doorkruisen Mainland te voet richting westkust om Skara Brae te zien, een 5000 jaar oud dorp waarvan de resten in 1850 werden blootgelegd door een storm. Het dorp moet ongeveer 6 eeuwen lang bewoond zijn geweest (tussen 3100 en 2500 voor Christus) om daarna verlaten te worden. Het is het best bewaarde neolithische dorp van Noord-Europa en het interieur van de huizen samen met de gebruiksvoorwerpen die er werden gevonden geeft een goed idee van hoe de mensen er moeten geleefd hebben. Het geeft een vreemd gevoel om hier zoveel eeuwen later rond deze huisjes te kunnen lopen.

ZeehondenLater op de dag, wanneer we weer op de camping zijn, besluiten we om nog een avondwandeling te doen langs de kust. We volgen ongeveer dezelfde route als de dag voordien. Nog maar net vertrokken, passeren we een groot aantal langwerpige stenen die op een rotsige uitloper van de kust liggen. Net nadat we er voorbijgewandeld zijn, lijkt één van de stenen geluid te maken. Juist, de stenen blijken bij nader inzien gewone zeehonden (Phoca vitulina) te zijn! Ze zijn met enkele tientallen en liggen hier te zonnen, op amper tweehonderd meter van onze camping, net of ze met vakantie zijn. We maken vlug enkele foto’s en maken ons dan weer uit de voeten om hen niet te storen.

 

Dag 14: Stromness – Kirkwall

StennessNa twee droge dagen is het vannacht weer beginnen regenen. Tussen twee buien door kramen we de tent op en nemen afscheid van Stromness. We nemen de bus naar Kirkwall, de grootste stad van de eilandengroep, een twintigtal kilometer meer naar het oosten van Mainland. Terwijl we het eiland doorkruisen hebben we een mooi uitzicht op de uit omstreeks 3100 voor Christus stammende Standing Stones of Stenness en de al bijna even oude grafheuvel Maes Howe (2700 voor Christus). Wat verderop staat de iets recentere steencirkel Ring of Brodgar, die dateert van tussen 2500 en 2000 voor Christus. Deze mysterieuze bouwwerken vormen samen met Skara Brae het neolithische hart van de Orkneys.

Kirkwall St-Magnus CathedralIn Kirkwall lopen we binnen in de Sint-Magnuskathedraal, die uit de twaalfde eeuw stamt. Lang niet zo oud als Skara Brae natuurlijk, maar zeker een bezoekje waard. Vlakbij zien we onder meer ook de restanten van The Earl’s Palace, dat in de zeventiende eeuw gebouwd werd voor de tyrannieke graaf Patrick Stewart (nee, niet die van Star Trek!). In het Orkney Museum verdiepen we ons nog wat verder in het rijke verleden van de eilandengroep. Later op de avond vertrekken we met de bagage naar de ferry-terminal. Het is ondertussen hevig beginnen waaien en regenen. Na enkele uren gewacht te hebben in de terminal kunnen we inschepen. Even voor middernacht vertrekt de ferry, met bestemming Aberdeen. Tot ziens, Orkneys!

 

Dag 15: Kirkwall – Edinburgh

Edinburgh CastleDe ferry meert geheel volgens schema om zeven uur ’s morgens aan in Aberdeen. Daar nemen we de trein naar Edinburgh. De trein heeft enkele haperingen onderweg waardoor we later aankomen dan voorzien, maar onderweg hebben we wel kunnen genieten van het uitzicht op de oostkust. Eenmaal in Edinburgh weten we niet goed waar eerst te kijken: de stad blijkt nog veel aantrekkelijker te zijn dan we hadden verwacht. Een mastodont van grote en kleine straten, hellingen en oude, monumentale gebouwen met veel groen en in de achtergrond de bergen. We voelen ons hier meteen thuis. Terwijl Glasgow een typische Europese grootstad is, heeft het oude Edinburgh naar ons gevoel meer karakter en uitstraling.

Edinburgh - Princes Street GardensWe kuieren doorheen de Royal Mile, de historische slagader van de stad die Edinburgh Castle, een eeuwenoude vesting bovenop een enorme rots, verbindt met de ruïnes van Holyrood Abbey. Onderweg komen we nog veel meer bezienswaardigheden tegen, waaronder Saint Giles Cathedral en het Parliament House waar het oorspronkelijke Schotse parlement bijeenkwam tot het in 1707 werd opgeheven door de unie met Engeland. We wandelen ook een grote weverij annex winkel van tartanstoffen binnen waar een grote tentoonstelling over de geschiedenis van de kilt te zien blijkt te zijn. Maar alsof we nog niet voldoende onder de indruk zouden zijn, is ook in het nieuwere deel van de stad heel wat te zien. We verpozen in de gezellige Princes Street Gardens, waar we een mooi uitzicht over deze prachtige stad hebben. En toen was er… koffie!

 

Dag 16: Edinburgh – Glasgow

Radiohead 1We nemen de trein van Edinburgh naar Glasgow, waar onze reis begonnen is. Hier staat nog een wat apart onderdeel van onze reis op het programma: we gaan naar een concert van Radiohead kijken in Glasgow Green, een groot park niet ver van ons hotel. Erg toevallig dat we dit kunnen doen, want we waren al in Schotland toen het optreden ons ter ore kwam. Onze tickets, die we besteld hadden via de internet-PC op de camping in (jaja!) Bught Park, liggen netjes klaar aan de verkoopsstand en we wandelen een grote groene weide op. We voelen ons meteen in festivalstemming. De vele eet- en drankkraampjes geven ons even het idee dat dit net zo goed in België zou kunnen zijn, tot we ook een kraampje opmerken dat haggis, neeps ’n tatties verkoopt!

Radiohead 2De sfeer op de weide is goed, ondanks de regen. Maar daar kijkt dan ook geen enkele Schot van op. Na een hele tijd wachten begint het voorprogramma. Dat blijkt Bat For Lashes te zijn, een niet onaardig groepje waarvan de zangeres ons een beetje aan Björk doet denken. Na nog meer wachten verschijnen Thom Yorke en co eindelijk zelf op het podium. De groep maakt een uitstekende indruk en brengt een stevige setlist met erg veel bekende nummers. De enthousiaste Schotse fans zorgen dat de ganse weide in beweging komt. Een mooie afsluiter van een onvergetelijke reis! Morgen keren we weer naar huis!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: