Wim Gabriels

een blog over om het even wat

Richard Dawkins – The Oxford Book of Modern Science Writing

Dit boek uit 2008 is het nieuwste boek van Richard Dawkins, en toch ook weer niet. Het is een soort bloemlezing van twintigste-eeuwse teksten, geschreven door wetenschappers over wetenschap, samengebracht en van commentaar voorzien door Dawkins. En omdat Dawkins’ boeken me nog nooit teleurgesteld hebben (zie hier, hier en hier), wilde ik deze ook niet missen!

Het boek is een bijzonder rijke verzameling van teksten die je persoonlijk kennis laat maken met de gedachten van de grootste wetenschappers van de twintigste eeuw. Want het moet gezegd, talent voor wetenschap en voor schrijven blijken niet zelden samen te gaan. Heel wat zwaargewichten uit de twintigste-eeuwse wetenschap komen aan het woord, en ze voeren ons mee naar de meest uiteenlopende hoeken van de menselijke kennis. We maken onder meer kennis met Francis Crick, James Watson, Edward O. Wilson, Albert Einstein, Stephen Hawking, Jared Diamond, Steven Pinker, Rachel Carson, Stephen Jay Gould, Erwin Schrödinger, Douglas Hofstädter en nog 68 anderen.

Alle teksten zijn oorspronkelijk Engelstalig, met als enige uitzondering een tekst van Primo Levi die uit het Italiaans naar het Engels is vertaald. De keuze voor (bijna) uitsluitend Engelstalige teksten is niet zo’n grote beperking, omdat Engels nu eenmaal de lingua franca van de wetenschap is, zelfs wanneer het gaat om teksten die niet uitsluitend voor een publiek van wetenschappers bestemd zijn. Er komen dan ook verscheidene wetenschappers aan het woord van wie Engels niet de moedertaal is, maar die deze taal toch uitstekend blijken te beheersen, zoals de Nederlandse gedragsbioloog Niko Tinbergen en de Duitse evolutiebioloog Ernst Mayr.

Het afsluitende fragment van dit boek is van de hand van de beroemde Amerikaanse astronoom Carl Sagan. Het is afkomstig uit zijn boek Pale Blue Dot, een titel die verwijst naar de beroemde foto van de aarde, gezien vanuit de ruimte. Het is een beschouwing over de nietigheid van die planeet, die tegelijk de enige ons bekende plaats is waar de mens als soort kan overleven. De laatste paragraaf van dit fragment, en meteen ook van het ganse boek, luidt als volgt:

It has been said that astronomy is a humbling and character-building experience. There is perhaps no better demonstration of the folly of human conceits than this distant image of our tiny world. To me, it underscores our responsibility to deal more kindly with one another, and to preserve and cherish the pale blue dot, the only home we’ve ever known.

En daar heb ik niets aan toe te voegen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: