Wim Gabriels

een blog over om het even wat

Winter in Vilnius

Vorige week stond er voor mij een vergadering in Vilnius op het programma. En daar was het behoorlijk fris: min twaalf! Ja, men moet soms wat over hebben voor zijn werk. Gelukkig was er niet veel wind, dus was de temperatuur, mits aangepaste kledij, nog net draaglijk. En de Litouwse hoofdstad mag gezien worden, ook in de winter. Het historische centrum staat sinds 1994 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO.


De oppervlakte van Litouwen, de meest zuidelijke van de drie Baltische staten, is iets meer dan tweemaal die van België. Van de 3,5 miljoen inwoners die het land telt, wonen er ongeveer een half miljoen in de hoofdstad. De stad was in 2009 een van de twee culturele hoofdsteden van Europa en vierde dat jaar tevens haar duizendjarig bestaan.

Litouwen kende een bewogen geschiedenis. In de vijftiende eeuw was het het grootste rijk van Europa, dat zich uitstrekte van de Baltische Zee tot aan de Zwarte Zee. Later werd het verenigd met Polen en in de achttiende eeuw kwam het onder Russisch bewind. Na de Eerste Wereldoorlog werd Litouwen onafhankelijk, maar na de Tweede Wereldoorlog werd het een Sovjetrepubliek. Het land riep uiteindelijk opnieuw haar onafhankelijkheid uit in 1990.

De Sint-Stanislaus- en Sint-Ladislauskathedraal van Vilnius, de belangrijkste kerk van het grotendeels katholieke litouwen, lijkt met haar witte gevel haar winterkleed te hebben aangetrokken. De bouw ervan werd gestart in 1387 maar haar definitieve vorm kreeg ze pas aan het einde van de 18de eeuw. Het is niet de enige kerk van Vilnius: in de ganse stad zijn talloze fraaie kerken te bewonderen.

Niet ver van de kathedraal verrijst een heuvel met daarop een bakstenen toren. Het is de toren van Gediminas, een overblijfsel van de middeleeuwse burcht die oorspronkelijk op deze heuvel stond. De toren stamt uit de vijftiende eeuw en is een belangrijk symbool van de stad en van gans Litouwen. Op de top zie je de nationale driekleur wapperen.

Mijn verblijf in Vilnius was erg kort, maar aan de vluchtige kennismaking met de stad, haar inwoners en – niet te vergeten – hun keuken zal ik toch goede herinneringen overhouden. Hopelijk kom ik hier ooit nog eens terug, maar dan liefst wel bij wat mildere temperaturen!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: