Wim Gabriels

een blog over om het even wat

Konden de grootste pterosauriërs vliegen?

Behalve insecten, vleermuizen en vogels heeft in de loop van de geschiedenis nog een vierde groep dieren de kunst van het vliegen ontdekt: de pterosauriërs. Deze gevleugelde reptielen leefden in de tijd van de dinosauriërs, waaraan ze ook verwant waren. Net als deze laatste stierven de pterosauriërs omstreeks 65 miljoen jaar geleden plotseling uit.

Sommige soorten pterosauriërs waren bijzonder groot. De grootste soort, Quetzalcoatlus (illustratie: Mark Witton), had een vleugelspanwijdte van naar schatting 10 tot 11 meter. Uit vergelijking met de anatomie van vogels is in de recente wetenschappelijke literatuur twijfel gerezen of die grote soorten eigenlijk wel konden vliegen. Verscheidene wetenschappers argumenteren dat die door hun afmetingen veel te zwaar moeten geweest zijn om te kunnen vliegen.

Mark Witton van de Universiteit van Portsmouth (UK) en Michael Habib van de Chatham University in Pittsburgh (Pennsylvania, VS) zijn van oordeel dat ze dat wel konden. Deze week verscheen een artikel van deze twee onderzoekers in het tijdschrift PLoS ONE. Hierin argumenteren ze dat de anatomie en de wijze van vliegen van pterosauriërs niet zomaar vergeleken kan worden met die van vogels. Tevens stellen ze dat het gewicht van de grote pterosauriërs waarschijnlijk overschat wordt.

Uit onderzoek van de sterkte van de botten bleek verder dat pterosauriërs bijzonder sterke opperarmbeenderen hebben, verhoudingsgewijs tot drie keer zo sterk als die van vogels. Die hebben ze waarschijnlijk niet voor niets. Witton en Habib vermoeden dan ook dat de pterosauriërs zich niet van de grond afzetten met hun achterpoten, zoals vogels doen, maar vooral met hun vleugels. Een aantal hedendaagse vleermuissoorten stijgen ook op die manier op. Onderstaand filmpje geeft een idee hoe dat volgens hen precies in zijn werk ging.

Voorlopig mag Quetzalcoatlus zijn titel van grootste vliegende dier aller tijden dus behouden.

Bron:
Mark P. Witton & Michael B. Habib (2010). On the size and flight diversity of giant pterosaurs, the use of birds as pterosaur analogues and comments on pterosaur flightlessness. PLoS ONE 5(11): e13982.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: