Wim Gabriels

een blog over om het even wat

Crammerock 2011

Begin september, en de zomer lijkt dan eindelijk toch aangebroken. Dat vraagt om een festival! Dit weekeinde werd een onberispelijk groene grasvlakte in Stekene omgetoverd tot festivalterrein voor Crammerock, een lokaal muziekfestival zoals ons land er zoveel telt. Wij gingen er gisteren een kijkje nemen, om te genieten van de zon en van de muziek!

Zodra onze werkdag erop zit, haasten we ons naar Stekene voor Customs, maar we kunnen slechts getuige zijn van de laatste vijf minuutjes. Maar geen nood, want later dit jaar hebben we afspraak met Customs in de Vooruit! De volgende naam op de affiche is het al even Belgische A Brand. Deze groep beschikt ondanks haar vrij jonge leeftijd al over een verrassend aantal bekende songs. Ze zetten ook een uiterst professionele show neer, al kunnen ze naar ons gevoel toch niet echt voor vonken zorgen. Maar misschien zijn we gewoon wat afgeleid door onze rammelende magen. Tijd om de innerlijke mens te versterken!

Wat later op de avond is de tent al aardig volgelopen voor het Gentse Das Pop (foto). Bent Van Looy en zijn kompanen gooien hoge ogen met hun luchtige, pretentieloze maar toch doordachte popsongs. De show heeft, zoals we van Das Pop mogen verwachten, een hoog kitsch-gehalte, maar dan wel van een ludieke en onverdachte soort. Nu de zomer eindelijk begonnen is, zorgt de aangepaste sfeerschepping van Das Pop er ongetwijfeld voor dat de temperaturen niet snel meer zullen zakken.

Na de geslaagde show van Das Pop ondergaat de festivaltent een wel erg radicale muzikale koerswijziging, want wat volgt is een uurtje metal met Channel Zero (foto). Deze groep rond zanger Franky “DSVD” De Smet Van Damme is wellicht de meest succesvolle Belgische metalband ooit. Na meer dan een decennium inactiviteit begonnen ze vorig jaar aan een tweede leven, en hun populariteit lijkt in al die jaren geenszins aangetast te zijn. En ook hier in Stekene weet Channel Zero zonder moeite te scoren.

Het Britse The Sisters Of Mercy (wazige foto) is één van de weinige buitenlandse acts op dit festival. En een belangrijke publiekstrekker, getuige het grote aantal Sisters-T-shirts op de festivalweide. Ondanks het feit dat ze al ruim twee decennia geen volwaardig studio-album meer uitbrachten, blijven hun concerten druk bijgewoond. Hun cultstatus binnen de gothic-scene is daar uiteraard niet vreemd aan. Ze maakten medio jaren tachtig dan ook enkele van de belangrijkste gothic rock-platen ooit. Tegenwoordig hebben ze een erg wisselvallige livereputatie, en dus is het afwachten hoe het dit keer worden zal. En we mogen al bij al niet klagen: de stem van Andrew Eldritch is door de geluidsmuur heen best hoorbaar, we krijgen een mix van ijzersterke klassiekers zoals “Alice” en wat minder bekend, recenter werk, en de rookmachine draait weer eens overuren. Kortom, alles wat je mag verwachten van een degelijk Sisters-concert. De magie van de groep in de oorspronkelijke bezetting uit de jaren tachtig zullen ze wel nooit meer evenaren, maar daar hebben de fans zich intussen wel bij neergelegd. En daarmee eindigt ons bezoek aan Crammerock. Hopelijk blijft die zomer nu nog even duren!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: