Wim Gabriels

een blog over om het even wat

Categorie Archieven: De Nachtraven

Saltatio Mortis op Trolls et Légendes 2013

Op Trolls et Légendes, het tweejaarlijkse fantasy-festival in Mons, staan steevast een paar leuke folkbands geprogrammeerd. En wij zaten op concertgebied al een tijdje op onze honger, maar zondag hadden we eindelijk nog eens een dagje tijd. En dus trokken we na de paaseitjes naar Mons!

Het Deense Asynje mocht de avond op gang trekken. Deze groep rond zangeres Nanna Barslev grasduint in traditionele Scandinavische folk, maar giet er een subtiel electronisch sausje over. Het resultaat is behoorlijk, al weten ze ons niet echt te verrassen. De volgende in het rijtje, Folk Noir, is een nieuwe groep die nog maar één album uitbracht, maar zanger Oliver S. Tyr kennen we natuurlijk nog van Faun, een band die al een pak langer meedraait. Met Folk Noir wordt duidelijk uit hetzelfde vaatje als Faun getapt: stemmige folksongs die dankzij S. Tyrs warme stemgeluid een intieme sfeer oproepen. Met wat meer schwung en variatie in de songs zouden ze volgens ons wel meer potten kunnen breken. Een vreemde eend in de bijt was het Grieks-Britse Daemonia Nymphe. Deze groep inspireert zich op de Griekse mythologie en roept een bevreemdende, mysterieuze sfeer op met de meest uiteenlopende instrumenten. Twee leden van Rastaban (een groep die de dag voordien op het festival stond) komen elk een nummer meespelen: eerst Luka op didgeridoo en later Mich op drums (in een wat verder verleden speelden beiden nog bij Omnia).

Maar de echte reden van ons bezoek aan Mons moest nog komen: Saltatio Mortis! Deze Duitse groep draait intussen al dertien jaar mee in het genre van de Middelalter-rock. Die term vat het meteen samen: catchy rock/metal-riffs worden gekoppeld aan stemmige middeleeuwse invalshoeken, met instrumenten als doedelzak en draailier. Saltatio Mortis weet deze ingrediënten op een zeer doeltreffende manier te vermengen tot een toegankelijk, bijzonder dansbaar geheel. De immer enthousiaste zanger Alea haalt zoals steeds alles uit de kast om ook de laatste nog stilstaande toeschouwer aan het dansen te krijgen. En zo vergeten we helemaal dat het intussen erg laat geworden is en we nog helemaal naar Gent moeten. U raadt het al: wanneer we thuiskomen vallen we als een blok in slaap!

Het Berlijn-epos: deel 2

Toen we twee jaar geleden voor de eerste keer samen Berlijn bezochten, wisten we al dat het niet ons laatste bezoek zou zijn. De stad heeft daarvoor een te grote indruk op ons nagelaten. Dus keerden we vorig weekeinde nog eens terug, voor een verblijf van enkele dagen. En ook dit keer hebben we het uitstekend naar onze zin gehad!

De klassiekers die je absoluut niet mag missen wanneer je Berlijn bezoekt, hebben we reeds vorige keer gezien (zie vorige verslag), dus konden we dit keer wat meer onze tijd nemen om de indrukken van de vele dingen die deze stad zo uniek maken, op ons af te laten komen. Niet alleen de historische bezienswaardigheden, maar ook alle mogelijke moderne ontmoetingsplaatsen in deze stad. Zo zijn er de vele marktjes waar jonge ontwerpers en kunstenaars hun eigen creaties te koop aanbieden, de talloze uitstekende eetgelegenheden, de gezellige koffiehuizen, cafés, gothic- en andere clubs en ga zo maar door.

En wat dacht je van Miniatur Welten Berlin? Zo ziet de Reichstag er dus uit in het klein:

Maar ook de concertliefhebber vindt zonder probleem zijn gading in Berlijn. Tijdens het weekeinde van ons bezoek, meer bepaald op 3 december, gaf Saltatio Mortis er een concert. Plaats van het gebeuren was de C-Club, vlakbij het intussen gesloten vliegveld Tempelhof. En wij waren erbij!
Het Zweedse Fejd mag de avond op gang trekken. Zij combineren traditionele folk met metal en doen dat op een erg geloofwaardige en gedreven manier. Maar ze ruimen al snel plaats voor de hoofdact.
Saltatio Mortis is één van de bekendere vertegenwoordigers van een typisch Duitse muziekstroming, die weleens wordt aangeduid als Middelalter-rock, waarin catchy rock- en metalsongs gecombineerd worden met middeleeuws getinte muziekinstrumenten zoals doedelzak en draailier. Saltatio Mortis sluit vandaag een reeks van vijftien concerten af (waar kan je dat tenslotte beter doen dan in Berlijn?) en de muzikanten zijn dan ook vast van plan om er een bijzonder feestje van te maken. Het publiek heeft er eveneens zin in en het duurt dus niet lang voor de zaal op temperatuur is. De vele gemakkelijk meezingbare refreinen doen de rest. Tijdens de voorlaatste toegift wordt zanger Alea letterlijk door zijn fans op handen gedragen: volgens een traditie van de groep maakt Alea gedurende de ganse song, crowdsurfend en zingend tegelijk, een rondje door de zaal. Een feestje om te onthouden, dit concert van Saltatio Mortis!

De timing van ons bezoek aan Berlijn was natuurlijk niet helemaal toevallig. Begin december baadt Berlijn al volop in de kerstsfeer, en daar houden wij wel van! Op de vele kleine en grote kerstmarkten is het gezelligheid troef, en de Brandenburger Tor wordt passend verlicht door een enorme kerstboom:

Tijd om de dorst te lessen. Frohe Weihnachten iedereen!

En daar is White Lies weer!

Gisteren werd in de Lotto-Arena in Antwerpen een feestje gebouwd. Een Britse groep die intussen de weg naar België erg goed kent, startte er een nieuwe Europese tournee. En uiteraard waren ook wij er weer bij!

Terwijl de zaal aan het vollopen is, mag een jonge groep van eigen bodem het beste van zichzelf geven. Jerusalem Syndrome was speciaal voor de gelegenheid geselecteerd door Studio Brussel, en deze jongens brengen het er niet onaardig vanaf met hun enthousiaste gitaarrock. Zelf schijnen ze vooral in hun nopjes dat ze de affiche kunnen delen met de hoofdact van de avond.

Maar voordat het de beurt is aan die hoofdact, maken we eerst nog kennis met The Duke Spirit, een typisch Britse indieband die met drie albums op hun actieven meteen de oudste band van de avond zijn. Ze weten te imponeren met een potige wall of sound en een charismatische frontvrouw die het geheel een sixties-tintje geeft. Maar dan is stilaan de tijd aangebroken om plaats te ruimen voor de groep waar het vanavond om draait…

En die groep is natuurlijk White Lies! Hun donkere, ietwat dramatische sound weten ze te koppelen aan bijzonder aanstekelijke, meezingbare songs. Ze zijn in ons land bijzonder graag gezien en dat weten ze intussen. Ze beginnen bijzonder goedgeluimd aan hun set, en tussen de bedrijven door verklapt zanger Harry McVeigh de reden van zijn goede humeur: ze zijn bezig aan de grootste show die ze tot nu toe gebracht hebben (voor eigen publiek dan toch, want ze speelden ooit al het voorprogramma van Muse in het Wembley-stadion!). We kunnen het natuurlijk niet natrekken, maar we geloven het graag. Eerder dit jaar zagen wij hen in de toch een stuk kleinere AB, dat bevestigt alvast de groeicurve. Hun populariteit in ons land is natuurlijk deels te danken aan de nodige airplay op Studio Brussel, maar het is hen van harte gegund wat ons betreft! McVeigh klinkt tijdens de eerste songs, zoals wel vaker gebeurt, nog niet helemaal toonvast (kwestie van opwarmen, vermoeden we), maar verder valt geen enkele zwakke plek in deze show te ontwaren. Een perfect getimede en strak geoliede set doet de temperaturen in de Lotto-Arena hoog oplopen. De ene na de andere hit wordt op ons afgevuurd. En dat zijn er verrassend veel, ondanks het feit dat ze nog maar op twee albums kunnen bogen. Na de laatste toegift Bigger Than Us is dit feestje afgelopen en kunnen we meer dan tevreden huiswaarts keren. En reken maar dat White Lies spoedig weer naar België zal komen!

Fields Of The Nephilim en The Mission in Londen

Enkele jaren geleden gaf het Britse The Mission, één van de voornaamste groepen uit het gothic rock-genre, er voor onbepaalde tijd de brui aan. Het lag voor de hand dat de groep rond Wayne Hussey vroeg of laat zou terugkeren, maar toen het langverwachte nieuws bekendgemaakt werd, was het enthousiasme van de fans er niet minder om. Van de aangekondigde shows, in het teken van de vijfentwintigste verjaardag van de groep, zou er één in Brixton Academy in Londen plaatsvinden, en een andere gothic rock-grootheid was bereid gevonden om daar eveneens het podium te beklimmen: Fields Of The Nephilim. Daarmee was het feest compleet: twee absolute toppers uit het genre voor de eerste keer ooit op hetzelfde podium, en dat op een mythische locatie als Brixton Academy! Kortom, onze tickets waren snel geboekt. Gelukkig maar, want het feestje was niet veel later uitverkocht. En afgelopen zaterdag was het dan zover.

We staan nog aan te schuiven terwijl opener Gene Loves Jezebel het publiek mag opwarmen. Eenmaal binnen kunnen we ons gelukkig toch zonder veel moeite een geschikt plekje veroveren in deze bijzonder mooie zaal. Van de twee hoofdacts willen we geen seconde missen, dat staat vast. En al snel doven de zaallichten en wordt de intro Shroud ingezet. Iets meer dan een uur zouden Fields Of The Nephilim ons temidden hun traditionele rookgordijnen onderdompelen in hun donkere, intense geluid. Helaas is de geluidsmix in de zaal aanvankelijk van povere kwaliteit, waardoor een krachtige song als Preacher Man niet volledig tot zijn recht komt. Gaandeweg wordt dat probleem gelukkig grotendeels uit de weg geruimd. Net op tijd voor de twee klassiekers die Carl McCoy voor het einde bewaard had: Psychonaut en Last Exit For The Lost. Deze laatste is onze absolute topfavoriet en hadden we tijdens de recente show in Kortrijk niet te horen gekregen. Maar dat wordt vanavond dubbel en dik goedgemaakt! We zijn getuige van één van de sterkste uitvoeringen van Last Exit For The Lost die we ooit gehoord hebben. Heel langzaam en onheilspellend begint deze song, om geleidelijk aan naar een prachtige climax toe te werken. Onze avond kan al niet meer stuk!

Maar de eigenlijke headliner is natuurlijk The Mission. Door hun wat toegankelijkere geluid geniet The Mission een grotere populariteit dan Fields Of The Nephilim. Voor Wayne Hussey en co kan er deze avond dan ook weinig misgaan. Dat ze enkele jaren afwezig zijn geweest, is aan niets te merken: de groep verkeert overduidelijk in topconditie. Een bijzonder ontspannen en zelfverzekerde Hussey, gewoontegetrouw met zonnebril, geeft het beste van zichzelf en Brixton Academy vult zich met menselijke pyramides. Oude klassiekers zoals Garden Of Delight, Butterfly On A Wheel en Wasteland worden één voor één van stal gehaald. Na twee bisrondes doen de gitaren er ten slotte het zwijgen toe. We zijn een avond rijkelijk verwend geworden door twee rockbands van wereldklasse. Er bestaan slechtere excuses om een weekeinde Londen te boeken!

Crammerock 2011

Begin september, en de zomer lijkt dan eindelijk toch aangebroken. Dat vraagt om een festival! Dit weekeinde werd een onberispelijk groene grasvlakte in Stekene omgetoverd tot festivalterrein voor Crammerock, een lokaal muziekfestival zoals ons land er zoveel telt. Wij gingen er gisteren een kijkje nemen, om te genieten van de zon en van de muziek!

Zodra onze werkdag erop zit, haasten we ons naar Stekene voor Customs, maar we kunnen slechts getuige zijn van de laatste vijf minuutjes. Maar geen nood, want later dit jaar hebben we afspraak met Customs in de Vooruit! De volgende naam op de affiche is het al even Belgische A Brand. Deze groep beschikt ondanks haar vrij jonge leeftijd al over een verrassend aantal bekende songs. Ze zetten ook een uiterst professionele show neer, al kunnen ze naar ons gevoel toch niet echt voor vonken zorgen. Maar misschien zijn we gewoon wat afgeleid door onze rammelende magen. Tijd om de innerlijke mens te versterken!

Wat later op de avond is de tent al aardig volgelopen voor het Gentse Das Pop (foto). Bent Van Looy en zijn kompanen gooien hoge ogen met hun luchtige, pretentieloze maar toch doordachte popsongs. De show heeft, zoals we van Das Pop mogen verwachten, een hoog kitsch-gehalte, maar dan wel van een ludieke en onverdachte soort. Nu de zomer eindelijk begonnen is, zorgt de aangepaste sfeerschepping van Das Pop er ongetwijfeld voor dat de temperaturen niet snel meer zullen zakken.

Na de geslaagde show van Das Pop ondergaat de festivaltent een wel erg radicale muzikale koerswijziging, want wat volgt is een uurtje metal met Channel Zero (foto). Deze groep rond zanger Franky “DSVD” De Smet Van Damme is wellicht de meest succesvolle Belgische metalband ooit. Na meer dan een decennium inactiviteit begonnen ze vorig jaar aan een tweede leven, en hun populariteit lijkt in al die jaren geenszins aangetast te zijn. En ook hier in Stekene weet Channel Zero zonder moeite te scoren.

Het Britse The Sisters Of Mercy (wazige foto) is één van de weinige buitenlandse acts op dit festival. En een belangrijke publiekstrekker, getuige het grote aantal Sisters-T-shirts op de festivalweide. Ondanks het feit dat ze al ruim twee decennia geen volwaardig studio-album meer uitbrachten, blijven hun concerten druk bijgewoond. Hun cultstatus binnen de gothic-scene is daar uiteraard niet vreemd aan. Ze maakten medio jaren tachtig dan ook enkele van de belangrijkste gothic rock-platen ooit. Tegenwoordig hebben ze een erg wisselvallige livereputatie, en dus is het afwachten hoe het dit keer worden zal. En we mogen al bij al niet klagen: de stem van Andrew Eldritch is door de geluidsmuur heen best hoorbaar, we krijgen een mix van ijzersterke klassiekers zoals “Alice” en wat minder bekend, recenter werk, en de rookmachine draait weer eens overuren. Kortom, alles wat je mag verwachten van een degelijk Sisters-concert. De magie van de groep in de oorspronkelijke bezetting uit de jaren tachtig zullen ze wel nooit meer evenaren, maar daar hebben de fans zich intussen wel bij neergelegd. En daarmee eindigt ons bezoek aan Crammerock. Hopelijk blijft die zomer nu nog even duren!

M’era Luna 2011

Eén van ’s werelds grootste bijeenkomsten van grufties en andere liefhebbers van gothic en aanverwante donkere muziek, is het jaarlijkse M’era Luna-festival, dat vorig weekeinde voor de twaalfde keer plaatsvond. En natuurlijk stond ook onze tent op de camping in Hildesheim!

Dat de bijzonder sterke editie van 2010 nauwelijks te evenaren zou zijn, was geen reden om thuis te blijven. Op twee dagen tijd boden de twee podia plaats aan niet minder dan 40 groepen van bijzonder divers pluimage, en daar zaten naar onze bescheiden mening ook dit jaar best wat pareltjes tussen.

Zaterdag hebben we al erg vroeg afspraak met de licht anarchistische pagan-folkies van Omnia (foto), een groep die we al jaren op de voet volgen. We weten echter nog niet of we nu blij moeten zijn met de vele bezettingswissels die Omnia recent onderging, want de vertimmerde groep kreeg slechts veertig minuten tijd om zich te bewijzen. Gelukkig toch lang genoeg om enkele van onze favorieten zoals Etrezomp-ni Kelted te spelen! De passage van Qntal (foto) is al even kort. Jammer, want deze groep heeft ruimschoots haar sporen verdiend in onze scene. Ze pompen op onnavolgbare wijze nieuw leven in historische muziekstukken door er een donker electronisch sausje over te gieten. Een smaakvol en alom geprezen recept! Met het obligate Ad Mortem Festinamus, de grootste hit van Qntal, wordt de set afgesloten. Voor ons het sein om ons naar de hangar te haasten, want daar geeft Oswald Henke, voormalig boegbeeld van het helaas ter ziele gegane Goethes Erben, het beste van zichzelf met zijn huidige groep Fetisch:Mensch. Terwijl Goethes Erben eerder omschreven werd als een vorm van “muziektheater” met Henke als zanger annex acteur, ligt bij Fetisch:Mensch de nadruk eerder op het muzikale. Henke heeft een klassieke rockbezetting rond zich verzameld en speelt simpelweg songs. Niettemin kruipt het bloed waar het niet gaan kan, want ook nu gaat Henke met zijn teksten vaak de theatrale toer op en is het resultaat een soort hybride tussen het gekende Goethes Erben-muziektheater en een klassieke rockband. Een moeilijk huwelijk, maar een rasperformer als Henke trekt zich prima uit de slag. Al moet gezegd dat de cultstatus die Goethes Erben ooit bekleedde, wellicht niet weggelegd zal zijn voor Fetisch:Mensch. Intussen is de tijd aangebroken om weer een frisse neus te halen! Wat later verpozen we op de festivalweide met de electropop van Mesh op de achtergrond. Een ontspannend tussendoortje, niet meer maar ook niet minder! Een heel ander genre krijgen we te horen van Apocalyptica (foto). Deze Finse groep werd in de jaren negentig op slag beroemd toen ze ontdekten dat je ook metal kan spelen met cello’s in plaats van electrische gitaren. Ze zijn naar M’era Luna gekomen om te doen waar ze goed in zijn en hebben weinig moeite om de weide aan hun kant te krijgen. De Metallica-covers gaan erin als zoete koek. Maar dan is het stilaan uitkijken naar de absolute topper van het festival: ASP (foto)! Deze groep rond de charismatische frontman Alexander “Asp” Spreng is het afgelopen decennium uitgegroeid tot één van de grootste acts uit de Duitse scene. En dit M’era Luna-concert is bijzonder betekenisvol voor de groep, want de cyclus Der schwarze Schmetterling, de thematische link tussen alle voorgaande ASP-albums, is afgelopen en maakt nu plaats voor een nieuwe liedcyclus, getiteld Fremder. Gelijktijdig met het festival verschijnt de eerste nieuwe single ervan. De verwachtingen zijn dus hooggespannen. Als een hogepriester betreedt Asp onder luid gejoel van de fans de planken, en het feest barst los. ASP komt, ziet en overwint. Wir wollen brennen! Vreemd genoeg is ASP niet de afsluiter van de avond. Die eer is weggelegd voor het Nederlandse Within Temptation. Niet echt spek naar onze bek, maar de volgende dag hebben we nog heel wat om naar uit te kijken!

The Beauty Of Gemina (foto) staat zondag op een nog vroeger uur geprogrammeerd dan Omnia de dag voordien. Alsof dat nog niet genoeg is, wordt de weide ook nog eens getrakteerd op een aanhoudende regenbui. Niettemin trotseren heel wat dappere grufties het vroege uur en het slechte weer voor deze Zwitserse band rond de charismatische zanger Michael Sele. Terecht, want The Beauty Of Gemina brengt darkwave van topkwaliteit. Met prachtsongs als Rumours en het toepasselijke Dark Rain zorgen ze voor een hartverwarmend halfuur. Onze dag kan al niet meer stuk! Een uurtje later maken we, nog steeds in de regen, kennis met Coppelius (foto), een wel erg bijzondere verschijning op het podium. Deze zes heren zien er bijzonder voornaam uit met hun hoge hoeden, onberispelijke kostuums en instrumenten als cello, contrabas en klarinet, maar niets is wat het lijkt. Uit hun instrumenten toveren ze opmerkelijk stevige en catchy muziek, die gepaard gaat met gestoorde cabaret-achtige scenes, vergezeld van allerlei dolkomische attributen. Een echte ontdekking voor ons, deze Coppelius! Na afloop zoeken we een droog onderkomen in de hanger, waar Teufel net aan zijn set begonnen is. Deze man maakt al jaren furore als gezicht van Tanzwut, een Corvus Corax-spinoff die doedelzakken met metal en electronica combineert tot een stevig, dansbaar geheel. Sinds kort timmert Teufel dus ook aan een soloproject, dat hij in de hangar komt presenteren. Het lijkt ons muzikaal eigenlijk weinig van Tanzwut te verschillen, maar kan ons toch niet helemaal overtuigen. Het is natuurlijk slechts een opwarmertje voor Tanzwut zelf, even later op het hoofdpodium (foto). Tanzwut beschikt over een ruim arsenaal hits die hun groepsnaam eer aandoen. Dat het intussen niet meer regent, is daarbij mooi meegenomen. Eveneens op het hoofdpodium treffen we wat later de oude rotten van Project Pitchfork, een groep met naam en faam in het dark electro-wereldje, maar we kunnen ons helaas niet van de indruk ontdoen dat er wat sleet begint op te zitten. Dat And One-zanger Steve Naghavi even komt meezingen, kan daar niet echt iets aan veranderen.

Het Zweedse Tiamat (foto) gaat intussen ook al twee decennia mee. Deze groep zijn we echter nog lang niet beu. Hun warme en donkere geluid staat als een huis, en bovendien kunnen ze bogen op een voorraad songs om van te snoepen. Met Vote For Love geven Johan Edlund en co het best mogelijke stemadvies! Het Britse My Dying Bride stamt uit dezelfde generatie als Tiamat. Maar waar deze laatste geleidelijk aan richting gothic rock geëvolueerd is, laat My Dying Bride nog steeds dezelfde loodzware doom-metal horen als in haar begindagen. Geen licht verteerbare kost, maar wel topklasse!

De laatste band die op M’era Luna 2011 mag aantreden is het Britse Hurts, een erg jonge synthpopband die met Better Than Love en Wonderful Life al twee hits scoorden. Helaas komen ze ons net iets te gladjes en poppy over. Fans zullen wij dus wel niet worden. Maar dat neemt niet weg dat de oogst van M’era Luna ook dit jaar weer méér dan de moeite waard was!

Morrissey op de Lokerse Feesten

Dat Morrissey met zijn ongelukkige uitspraken over het drama in Noorwegen de halve wereldpers over zich heen zou krijgen, viel te voorspellen. Ons zal de hele hetze worst wezen. Niet alleen met The Smiths, maar ook met zijn solowerk heeft de excentrieke Brit meer dan voldoende kwaliteit afgeleverd om in ruil op onze vergevingsgezindheid te kunnen rekenen – en bovendien heeft hij zijn uitspraken nadien enigszins genuanceerd. Dus even een slopende werkweek breken voor een concertje van Moz? Jawel, wij waren erbij!

Matiging van de vleescomsumptie zou de wereld trouwens geen kwaad doen, en wij zijn sowieso al erg gematigde vleeseters. We hebben de worsten en hamburgers dus niet gemist die avond. Het werd uiteindelijk een door ons gesmaakt maar helaas nogal kort optreden. Het was de eerste keer dat we hem aan het werk zagen, dus we kunnen niet vergelijken, maar hoe dan ook: de man blijkt ook live over een prima stem te beschikken. We hoorden heel wat prachtsongs, zowel van The Smiths als uit zijn solo-periode, en de hemelsluizen bleven ook dicht. En daarna snel naar huis, want daags nadien wachtte ons een nieuwe werkdag… het zou een korte nacht worden!

En bij gebrek aan foto’s sluiten we af met een video: First Of The Gang To Die uit 2004!

Gentse Feesten 2011… en ook een beetje Shadowplay

Onze reis door Bretagne was tot onze grote spijt afgelopen, maar gelukkig hadden we iets om naar uit te kijken. Het is zomer en dat betekent Gentse Feesten! Oké, van die zomer hebben we niet zo heel veel gemerkt. Maar de Gentenaars laten zich niet afschrikken door een beetje regen: weer of geen weer, de Gentse Feesten duren tien dagen lang!

Onze herinneringen zijn na afloop steeds een beetje troebel, maar we zijn toch wel zeker dat de Feesten ook dit jaar voor ons meer dan geslaagd waren. Alle gebruikelijke ingrediënten waren nu éénmaal aanwezig: het ontspannen rondkuieren, de vele optredens, de toevallige ontmoetingen met oude bekenden, de hapjes en drankjes, de folkdeuntjes in het oergezellige Baudelopark, de Gentse zangstonden bij Sint-Jacobs, de afsluitende feestjes op Vlasmarkt, de Fillierskoffie…

En welke optredens hebben we onthouden? Wat waren de uitschieters? Moeilijk te zeggen, omdat we op de Gentse Feesten meestal álles leuk vinden! In chronologische volgorde dan maar: het begon met de ondeugende Burlesque-show Hotel Jarretelle in de Vooruit. Ook het nostalgisch geluid van Nomad Swing op het Beverhoutplein wisten we te waarderen. In de spiegeltent zagen we Tommigun, een groep die ons totaal onbekend was maar ons zozeer wist te overtuigen dat we ons meteen een CD hebben aangeschaft. En in de Charlatan troffen we Customs, die hun nieuwe CD op ons kwamen uittesten. Wat ons betreft een geslaagde test. De groep klinkt wat minder donker dan op hun debuut-CD, maar we vergeven het hen graag omwille van hun muzikale kwaliteiten! En ook een scheutje kleinkunst kan er bij ons wel in, en daarvoor zorgde niemand minder dan Zjef Vanuytsel op het podium bij Sint-Jacobs. Door de aanhoudende regen zagen we voor ons niet veel meer dan een oerwoud aan paraplu’s, maar muzikaal zat het in elk geval snor. Ook Yevgueni (foto) wist ons te bekoren met zijn lichtvoetige maar oprechte popsongs, waarmee hij het plein bij Sint-Jacobs probleemloos inpakte.

En toen moesten we even ons werkterrein verleggen. Shadowplay, de opvolger van het vroegere Gothic Festival, vond net zoals haar voorganger tijdens de Gentse Feesten plaats. Een jaarlijks terugkerend dilemma, dat dit keer echter werd opgelost doordat we het merendeel van de voor ons aantrekkelijkste namen op de affiche dit jaar al in Leipzig zagen. Voor twee groepen wilden we echter een uitzondering maken: Diary Of Dreams (die niet in Leipzig speelden), en Fields Of The Nephilim (die we onder geen beding overslaan!). En dus trokken we op vrijdag toch even naar Kortrijk (want niet alleen de naam, maar ook de locatie van het festival was veranderd). Beide groepen brachten een sterke show. Diary Of Dreams (foto links) was goed op dreef maar legde het accent op het recentere werk. Door het spaarzame aantal echte succesnummers (waar deze groep zeker geen gebrek aan heeft) was de respons van het publiek toch net iets minder enthousiast dan verhoopt. Van Fields Of The Nephilim (foto rechts) wisten we intussen wat te verwachten: een intense show met een mooie serie klassiekers zoals Moonchild en Preacher Man. Toch één verrassing: er werd tegen de gewoonte in niet afgesloten met onze favoriet: Last Exit For The Lost! Maar ondanks die tegenvaller konden we toch met twee degelijke concerten achter de kiezen weer koers zetten richting Gent.

Daarmee was de tiendaagse al flink gevorderd. Op het Beverhoutplein genoten we van Le Grand Bateau, een vrij nieuwe groep uit het Gentse die Franstalige songs brengen met een zuiders tintje. Op dag negen gaf de Clement Peerens Explosition present. Deze groep rond de vermaarde popkenner staat bekend om zijn stevige rocksongs met, euh, diepgravende existentiële teksten. Amusement verzekerd!

En zo was, voor we het goed en wel beseften, dag tien al aangebroken. Uit onze bijna lege portemonnees wisten we nog net genoeg cash bijeen te schrapen voor een allerlaatste rondje Fillierskoffie. En dat was voor ons het einde van de Gentse Feesten 2011. Café Jos blijft nog enkele weken dicht en wij genieten intussen nog een beetje na. Fijn toch, om in de mooiste stad van de wereld te wonen!

Wave Gotik Treffen Leipzig 2011

14 juni 2011, de dinsdag na Pinksteren. Een dikke 20 000 Grufties komen zoals elk jaar thuis na een bijzonder vermoeiend weekeinde in Leipzig en proberen de jaarlijkse vragen van de thuisblijvers te beantwoorden over wat er toch zo bijzonder is aan dat Wave Gotik Treffen

Maar dat is moeilijk uit te leggen, want je moet het natuurlijk gewoon zelf meegemaakt hebben. Wij van onze kant waren er dit jaar vanzelfsprekend weer bij en we kunnen dus net zo goed even onze impressies met jullie delen!

Omdat het de twintigste editie van WGT betrof, waren er uitzonderlijk op donderdag al concerten te zien. Het podium van de Agra-Hal (een imposante expohal net buiten de stad) was die avond gereserveerd voor artiesten die er sinds het prille begin bij waren, zoals Oswald Henke (foto), die voor de gelegenheid nog eens de beste songs uit het repertoire van zijn vroegere band Goethes Erben van onder het stof haalde. Meteen een eerste hoogtepunt voor ons, want met hun donkere, eigenzinnige muziektheater waren Goethes Erben in de jaren negentig een absolute cultgroep. Oswald Henke wist als vanouds zijn publiek van begin tot eind te boeien. Ook de electroband The Eternal Afflict kregen we die avond nog eens te zien, maar zij wisten niet echt voor vonken te zorgen. Gelukkig was er ook nog Love Like Blood (foto), een Duitse gothic rock-band die al sinds 1999 niet meer op een podium te zien was, maar voor de gelegenheid een naar eigen zeggen eenmalig (voor Duitsland dan toch, want binnenkort zijn ze ook te zien in Kortrijk) reünieconcert ten beste gaven. Ze maakten al snel duidelijk waarom ze in de jaren negentig de meest succesvolle Duitse band in hun genre waren, en zorgden daarmee voor een waardige afsluiter van die eerste avond.

Na een gezond ontbijt, een flinke slok rabarberwijn (geen WGT zonder rabarberwijn voor ons!) en een onvervalste Gruftie-polonaise bij de stemmige folkdeuntjes van Vroudenspil op het zonnige Heidnisches Dorf bracht de stadstram ons vrijdag naar de Felsenkeller om ons onder te dompelen in de gothic rock van het Franse Soror Dolorosa en het Duitse Merciful Nuns. Deze laatste is in tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden geen covergroep van een bekende band uit Leeds, maar wel een nieuwe incarnatie van het niet onverdienstelijke Garden Of Delight. Merciful Nuns bleek evenwel weinig van deze laatste te verschillen. En alweer spoedden we ons naar de tramhalte, want in de Agra-Hal hadden we afspraak met publiekslieveling Deine Lakaien (foto), ofwel de muzikale experimenten van geluidstovenaar Ernst Horn en de fluwelen stembanden van Alexander Veljanov. De Agra-Hal was niet voor niets goed gevuld, want het duo zorgde zoals steeds voor kippenvel.

Onze vermoeide ledematen was slechts een korte nachtrust gegund, want de zon zorgde zaterdag al erg vroeg voor veel te hoog oplopende temperaturen in de tent. Op het programma stond die dag onder meer onze jaarlijkse gastronomische afspraak met een elk jaar groter wordende Belgische delegatie in de vertrouwde Moritzbastei. Dit bekende etablissement in het centrum van de stad werd naar gewoonte belegerd door festivalbezoekers… én door lokale inwoners en toeristen die zich maar al te graag vergapen aan de meest bizar uitgedoste exemplaren onder de Grufties. Zoals meestal liep ons eet-en-natuurlijk-drink-festijn wat langer uit dan gepland, maar uiteindelijk wisten we toch het Clara-Zetkin-Park te bereiken. Midden in dat park staat een concerttribune, één van onze favoriete WGT-locaties. Daar maakten we kennis met de Britse band The Hiram Key, die haar voorliefde voor The Cure niet onder stoelen of banken steekt. Ook genoten we van twee groepen die ons reeds langer vertrouwd zijn, namelijk het Australische Ikon die bekend staan voor hun donkere gothic rock en het al even donkere maar een pak zwaarder klinkende, want uit de metalscene afkomstige, Lacrimas Profundere. Beiden deden hun ding met klasse, maar zonder te verrassen. De avond werd voor ons afgesloten in Halle 15 van de Alte Messe, met twee Zweedse metalgroepen die al meegaan van in de jaren negentig en die beide ontegensprekelijke gothic-elementen in hun muziek vertonen. Met Lake Of Tears was het voor ons een eerste kennismaking, die ons aangenaam verraste. Het onvolprezen Tiamat (foto) daarentegen hebben we al talloze malen gezien en zoals steeds bezorgden zanger Johan Edlund en co ons een heerlijke muzikale belevenis.

De lichte vermoeidheid van zaterdag was op zondag omgeslagen in beginnende uitputtingsverschijnselen. De nog wat verder oplopende temperaturen waren daar niet vreemd aan. Het Heidnisches Dorf was het decor voor een gezellig ontbijt in het gras, met de middeleeuwse klanken van Zackenflanke op de achtergrond. Of het aan de warmte, het slaapgebrek of de rabarberwijn lag weten we niet, maar zondag werd voor ons een wel erg luie dag. Maar op WGT mag dat, en tussen de Grufties vervelen we ons nooit! Uiteindelijk waaiden we toch de Agra-Hal binnen om blootgesteld te worden aan de decibels van Killing Joke, vooral bekend van de megahit Love Like Blood (waaraan de afsluiters van donderdag hun naam ontleenden); hun huidige repertoire spreekt ons echter een pak minder aan. Maar de reden van onze aanwezigheid in de Agra-Hal was natuurlijk Fields Of The Nephilim (foto)! Deze legendarische Britse groep rond zanger Carl McCoy behoort tot de absolute top van de gothic rock en hoeft ook dit keer weer weinig moeite te doen om de fans tevreden te stellen. De afsluiter Last Exit For The Lost, wat ons betreft de beste song in het genre ooit, is telkens weer goed voor een dramatisch hoogtepunt.

De jongens van Midnight Caine deden de volgende middag in de Parkbühne hun uiterste best om Fields Of The Nephilim naar de kroon (of beter hoed) te steken, maar voorlopig hoeft McCoy zich volgens ons niet bedreigd te voelen. Neon Kross zorgde vervolgens voor een leuk tussendoortje met haar licht verteerbare kruising van wave en deathrock. Het laatste concert dat we dit jaar op WGT zagen was, nog steeds op de Parkbühne, The Beauty Of Gemina (foto) uit Zwitserland. Deze groep zagen we nog niet eerder aan het werk, maar we waren onder de indruk van hun kwaliteiten. Hun melodieuze donker-romantische, ietwat naar Diary Of Dreams neigende darkwave met het diepe stemgeluid van de charismatische frontman Michael Sele was voor ons de ontdekking van WGT 2011. Een groep met potentieel, waar we de volgende jaren zeker nog van zullen horen!

Maar natuurlijk is WGT veel meer dan muziek alleen! Grufties zijn zo gek nog niet: vijf dagen lang beleven ze het leukste weekeinde van het jaar, bestaande uit plezier maken met vrienden, eten en drinken, flaneren, fuiven, genieten van de muziek, en dat op een groot aantal uiteenlopende locaties in de prachtige, pittoreske stad die Leipzig is. En zoals meestal zat het weer ook dit jaar mee om er een gedenkwaardig feest van te maken. We hebben er weer eens met volle teugen van genoten. Op naar WGT 2012!

Nico van Violet Stigmata overleden

Het Franse alternatieve muziektijdschrift Obskure maakte gisteren op haar website bekend dat Nico, de zanger van Violet Stigmata, afgelopen woensdag, 27 april 2011, overleden is bij een verkeersongeval.

Violet Stigmata was één van de betere Europese deathrock-groepen van het afgelopen decennium. Hun songs klonken donker en theatraal zoals deathrock behoort te zijn, maar ze hadden toch hun eigen, unieke en verfrissende sound. We zagen hen verscheidene keren live; de laatste keer was in 2009 in The Steeple in Waregem. Na het optreden kochten we hun recentste CD, die ter plekke door de voltallige groep met veel plezier werd gesigneerd. Een uiterst sympathieke en hardwerkende groep, die wij ten zeerste wisten te waarderen.

Hieronder kun je één van hun bekendste songs, Cut The Flesh Wires, nog eens beluisteren: