Wim Gabriels

een blog over om het even wat

Tag archief: White Lies

En daar is White Lies weer!

Gisteren werd in de Lotto-Arena in Antwerpen een feestje gebouwd. Een Britse groep die intussen de weg naar België erg goed kent, startte er een nieuwe Europese tournee. En uiteraard waren ook wij er weer bij!

Terwijl de zaal aan het vollopen is, mag een jonge groep van eigen bodem het beste van zichzelf geven. Jerusalem Syndrome was speciaal voor de gelegenheid geselecteerd door Studio Brussel, en deze jongens brengen het er niet onaardig vanaf met hun enthousiaste gitaarrock. Zelf schijnen ze vooral in hun nopjes dat ze de affiche kunnen delen met de hoofdact van de avond.

Maar voordat het de beurt is aan die hoofdact, maken we eerst nog kennis met The Duke Spirit, een typisch Britse indieband die met drie albums op hun actieven meteen de oudste band van de avond zijn. Ze weten te imponeren met een potige wall of sound en een charismatische frontvrouw die het geheel een sixties-tintje geeft. Maar dan is stilaan de tijd aangebroken om plaats te ruimen voor de groep waar het vanavond om draait…

En die groep is natuurlijk White Lies! Hun donkere, ietwat dramatische sound weten ze te koppelen aan bijzonder aanstekelijke, meezingbare songs. Ze zijn in ons land bijzonder graag gezien en dat weten ze intussen. Ze beginnen bijzonder goedgeluimd aan hun set, en tussen de bedrijven door verklapt zanger Harry McVeigh de reden van zijn goede humeur: ze zijn bezig aan de grootste show die ze tot nu toe gebracht hebben (voor eigen publiek dan toch, want ze speelden ooit al het voorprogramma van Muse in het Wembley-stadion!). We kunnen het natuurlijk niet natrekken, maar we geloven het graag. Eerder dit jaar zagen wij hen in de toch een stuk kleinere AB, dat bevestigt alvast de groeicurve. Hun populariteit in ons land is natuurlijk deels te danken aan de nodige airplay op Studio Brussel, maar het is hen van harte gegund wat ons betreft! McVeigh klinkt tijdens de eerste songs, zoals wel vaker gebeurt, nog niet helemaal toonvast (kwestie van opwarmen, vermoeden we), maar verder valt geen enkele zwakke plek in deze show te ontwaren. Een perfect getimede en strak geoliede set doet de temperaturen in de Lotto-Arena hoog oplopen. De ene na de andere hit wordt op ons afgevuurd. En dat zijn er verrassend veel, ondanks het feit dat ze nog maar op twee albums kunnen bogen. Na de laatste toegift Bigger Than Us is dit feestje afgelopen en kunnen we meer dan tevreden huiswaarts keren. En reken maar dat White Lies spoedig weer naar België zal komen!

Advertenties

White Lies overtuigt in de AB

De jonge Britse rockband White Lies bracht vorig jaar met To Lose My Life… een erg sterk debuut uit. Die bulkt van de stevige, catchy rocksongs met een vleugje jaren tachtig. Meer moet dat niet zijn voor ons. Gisteren waren ze in de AB, en wij ook!

De opener van dienst was Darker My Love, een rockgroep uit Californië die wat invloeden vertonen van sixties-achtige psychedelica. Terwijl zij hun ding deden, was de zaal nog maar langzaam vol aan het lopen voor de hoofdact en grepen wij onze kans om vooraan in de zaal post te vatten.

Ondanks hun erg jonge leeftijd bleken de jongens van White Lies uiterst professioneel. Hun songs werden vakkundig en zonder poeha de zaal in geslingerd. Het publiek telde heel wat jonge fans, en die reageerden bijzonder enthousiast op songs als Farewell To The Fairground, die vrolijk meegescandeerd werden. Ze klinken nu al bijna als klassiekers. Tijdens de bisronde werden we getrakteerd op een cover van Talking Heads: Heaven. Maar met de afsluiter, Death, stond de zaal pas echt in vuur en vlam. Een feestje, kortom. Een groep met potentieel, deze Britten. Oké, het optreden heeft niet overdreven lang geduurd (een dik uur), maar deze jongens hebben voorlopig dan ook nog maar één CD achter hun naam staan. De volgende keer komen we beslist weer kijken!